Een veel gehoorde klacht: alle winkelstraten lijken op elkaar. Hiermee wordt vaak de hoofdwinkelstraat bedoeld, die in veel plaatsen vrijwel volledig in handen is van grote ketens. Zelfstandige winkeliers kunnen de hoge huurprijzen niet meer opbrengen en stoppen of verhuizen naar aanloopstraten of buitenwijken.

Dat hoeft niet direct erg te zijn, de consument kan kiezen uit ofwel massa-aanbod in het centrum, ofwel een mix van ketens en kleine speciaalzaken daar buiten. Het probleem op dit moment is dat ook buiten de stadscentra de kleine zelfstandige winkelier uit het straatbeeld verdwijnt.

Wat is er dan gebeurd met de kleine specialist, waar je nog geholpen wordt met grote vakkennis? Die specialist staat in Nederland vaak 50 tot 80 uur per week te werken tegen een loon dat steeds vaker onder bijstandsniveau ligt. Uit liefde voor zijn of haar vak neemt men dat vaak ook nog voor lief, maar op een gegeven moment is het geld op, de moed in de schoenen gezakt en moet de winkel dicht.

Op 9 februari 2011 verscheen een artikel[1] in het Brabants Dagblad waar de PVV gemotiveerd aangaf tegen megastallen te zijn. In het artikel werd weergegeven dat megastallen, met het oog op gezondheid, natuur en landschap, geen goede zaak zijn. De PVV vindt tegelijkertijd dat boeren een alternatief moeten hebben om hun brood te verdienen. De situatie voor agrariërs is niet makkelijk. Vaak moeten zij hard werken voor een schamel loon. Daarom moet worden ingezet op gezinsbedrijven, het bieden van nevenactiviteiten en planologische voordelen zodat boeren óf hun bedrijf maatschappelijk verantwoord kunnen continueren óf financieel verantwoord kunnen afbouwen.